[Εργατικός τομέας Ρουβίκωνα] Κάλεσμα συμμετοχής στις διαδηλώσεις της εργατικής Πρωτομαγιάς
Η κατάσταση των εργαζομένων την 1η Μάη του 2025 στην Ελλάδα έχει πολλές ομοιότητες με αυτή των εργαζόμενων του Σικάγο την 1η Μάη του 1886.
Όχι, δεν πεθαίνουν της πείνας οι εργάτες, ούτε ζουν σε καλύβες, ούτε δουλεύουν μικρά παιδιά, ούτε χάνονται τόσες γυναίκες στη γέννα, ούτε πυροβολούν στις διαδηλώσεις αστυνομικοί και μπράβοι των αφεντικών.
Όχι ακόμα τουλάχιστον.
Από την άλλη όμως, δουλεύουμε αντίστοιχα ωράρια, πολύ πάνω από το 8ωρο. Πάμε δουλειά όποτε μας χρειάζεται το αφεντικό. Μας απολύει όποτε θέλει το αφεντικό. Πρέπει να πληρώνουμε από την τσέπη μας γιατρούς και φάρμακα και δεν πρόκειται να πάρουμε πρακτικά ποτέ σύνταξη, ενώ ξανάρχισαν να εργάζονται οι άνθρωποι μεγάλης ηλικίας. Όπως ακριβώς γινόταν στο Σικάγο του 1886.
Και να μην ξεχνάμε, πως η ακρίβεια δυσκολεύει πια την αγορά βασικών αγαθών, ενώ τα ενοίκια είναι απλησίαστα, μιας και αναφέραμε πιο πριν για πείνα και καλύβες…
Η Πρωτομαγιά δεν είναι μια μέρα που οι εργαζόμενοι απευθύνονται στο κράτος ή τα αφεντικά. Είναι μέρα που οι εργαζόμενοι μιλάνε μεταξύ τους. Μιλάνε για τις διαπιστώσεις, την θέση, τις ελπίδες, τους φόβους και τις μεθόδους του αγώνα τους.
Η διαπίστωση πως δεν σταματάει η κατάρρευση της θέσης και της διαπραγματευτικής δύναμης της τάξης μας, είναι κοινός τόπος. Μετά τον νόμο Χατζηδάκη, έρχεται τώρα και ο νόμος Κεραμέως να δώσει στους επιχειρηματίες το απόλυτο δικαίωμα της ρύθμισης του χρόνου εργασίας μας και να καταργήσει έμπρακτα το μεγαλύτερο μέρος των υπερωριών. Και δεν κουνιέται φύλλο.
Το κεφάλαιο κάνει σαφές πως υποτιθέμενες διασφαλίσεις όπως η κάρτα εργασίας είναι στάχτη στα μάτια. Η μαύρη εργασία νομιμοποιείται με άλλους όρους. Την εκμετάλλευση των εργατών που απολάμβαναν οι μικροεπιχειρηματίες παράνομα και «μαύρα» θα απολαμβάνουν πλέον οι μεγάλοι επιχειρηματίες νόμιμα και κατάλευκα.
Αυτή είναι η συνθήκη σήμερα για την εργατική τάξη στην Ελλάδα.
Μας έχουν πάρει φαλάγγι κράτος και αφεντικά και χρειαζόμαστε όσο ποτέ πεδία συνάντησης, οργάνωσης και αγώνα.
Η απουσία ενός ισχυρού, μαζικού συνδικαλισμού βάσης είναι η μεγάλη πληγή.
Η ανάγκη ισχυρού, μαζικού συνδικαλισμού βάσης που θα πετυχαίνει νίκες και θα σβήσει από την συλλογική συνείδηση το όνειδος του καθεστωτικού συνδικαλισμού, θα γίνεται όλο και πιο αγωνιώδης όσο βυθιζόμαστε στον 19ο αιώνα.
Μας ρίχνουν από παντού και είμαστε άοπλοι.
Ο εργατικός τομέας του Ρουβίκωνα, μια ταξική οργάνωση προλετάριων, είναι ένας σχηματισμός μάχης που, στο επίπεδο που του επιτρέπουν οι δυνάμεις του «ανταποδίδει πυρά». Που χωρίς πολλά λόγια θα παρέμβει, εκεί που δεν παρεμβαίνει κανείς, για να κοντύνει την έπαρση αφεντικών.
Καλούμε τους εργαζόμενους να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει καλό μέλλον για αυτούς που να μην περιέχει αγώνες και οργάνωση.
Τους καλούμε να συνδικαλιστούν και να επιβάλουν μαχητικά μονοπάτια στα σωματεία. Τους καλούμε να πλαισιώσουν ταξικές οργανώσεις όπως ο εργατικός τομέας του Ρουβίκωνα. Να μεγαλώσουμε μαζί, να κερδίσουμε περισσότερες μικρές έστω μάχες και να ανατάξουμε την χαμένη αυτοπεποίθηση της τάξης μας. Μια τάξης που χωρίς εκείνη δεν γυρνάει γρανάζι και που της συμπεριφέρονται σαν σκουπίδι.
ΖΗΤΩ Η 1η ΜΑΗ
ΖΗΤΩ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
ΟΡΓΑΝΩΘΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ ΤΟΥ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ
