ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΖΩΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΔΕΘ
Σάββατο, 06/09, 18:00, Καμάρα (Θεσσαλονίκη)
Ως πότε θα αποδεχόμαστε να δουλεύουμε 13 ώρες τη μέρα μόνο για να επιβιώνουμε;
Ως πότε θα μειώνουμε ποιότητα και ποσότητα της διατροφής μας για να κονομάνε τα αφεντικά της ακρίβειας;
Ως πότε θα αφήνουμε το κεφάλαιο να καταστρέφει τον τόπο που ζούμε, να καίει τα δάση, να ξεραίνει τα ποτάμια, να μολύνει το χώμα και τον αέρα;
Ως πότε θα ανεχόμαστε οι τράπεζες να μας παίρνουν τα σπίτια και να πλειστηριάζουν σε επενδυτές και παράσιτα της ελεύθερης αγοράς;
Ως πότε θα επιτρέπουμε να μας διώχνουν από τα νοικιασμένα σπίτια μας για να τα κάνουν Airbnb που θα φιλοξενούν τουρίστες;
Ως πότε θα νιώθουμε περήφανοι που καταντήσαμε τουριστικό έκθεμα, να έρχονται εκατομμύρια από όλο τον κόσμο κάθε καλοκαίρι να μας διώχνουν ό,τι όμορφο έχει ο τόπος που ζούμε κι εμείς απλά να τους σερβίρουμε;
Ως πότε θα θεωρούμε φυσιολογικό να μην πηγαίνουμε διακοπές το καλοκαίρι και να μην έχουμε θέρμανση τον χειμώνα;
Ως πότε θα φυλακίζουμε τα παιδιά μας σε όλες τις εκδοχές της ιδιωτικής παιδείας, από τα φροντιστήρια ως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, στερώντας τους τη νιότη αλλά και τους γονείς τους που δουλεύουν όλη μέρα για να πληρώσουν δίδακτρα;
Ως πότε θα πεθαίνουμε σε νοσοκομεία που δεν έχουν νοσηλευτικό προσωπικό, σε νησιά χωρίς νοσοκομεία γιατί δεν έχουν μείνει σπίτια να ζήσουν οι γιατροί, στη μέση του δρόμου περιμένοντας μάταια ασθενοφόρο;
Ως πότε θα παραμένουμε ζωντανοί όταν πρέπει να πληρώνουμε τα φάρμακα;
Ως πότε θα αντέχουμε να δουλεύουμε μέχρι τα βαθιά γεράματα γιατί οι συντάξεις είναι ψίχουλα;
Ως πότε θα αδιαφορούμε που το κράτος που μας δυναστεύει πνίγει εκατοντάδες μετανάστες στο Αιγαίο, σκοτώνει δεκάδες νέους στα τρένα και συμμαχεί με γενοκτόνους που εξοντώνουν δεκάδες χιλιάδες αμάχους στην Παλαιστίνη;
Ως πότε θα κοιτάμε αλλού όταν ο πλούτος που παράγει η εργασία μας μοιράζεται σε αγέλες καθεστωτικών κλεφτών της πολιτικής και της οικονομίας;
Ως πότε θα ζούμε σε πόλεις-φυλακές χωρίς τίποτα δημόσιο και σε χωριά-φαντάσματα που κανένας δεν μπορεί να έχει μέλλον;
Ως πότε θα φερόμαστε σαν δουλικά στο αφεντικό για να μη μας διώξει;
Ως πότε θα αντιμετωπίζουμε με ευγένεια και σεβασμό τα σκουπίδια της καθεστωτικής πολιτικής που ονόμασαν “δημοκρατία” ένα πολίτευμα που εμείς απλά κάθε τέσσερα χρόνια διαλέγουμε δικτάτορες;
Ως πότε θα αγόμαστε και θα φερόμαστε, χωρίς κανένα δικαίωμα συμμετοχής στις πολιτικές αποφάσεις και χωρίς κανένα μερτικό στον πλούτο που εμείς, και μόνο εμείς, οι εργαζόμενοι παράγουμε;
Ως πότε θα υπονομεύουμε την επόμενη γενιά φορτώνοντάς της τη δική μας υποταγή και κακομοιριά;
«Ως πότε, παλικάρια, θα ζούμε στη σκλαβιά;»
Γιατί σκλαβιά είναι, και πρόκειται να γίνει μεγαλύτερη.
Δεν σταματούν πουθενά. Ό,τι μας ανήκει ξεπουλιέται στο κεφάλαιο, κάθε υποτιθέμενη “δημοκρατική δικλείδα”, από ανεξάρτητες αρχές μέχρι το Σύνταγμα, έχει γίνει πατσαβούρι.
Η κυβέρνηση κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει, σε όποιον θέλει.
Και είναι δεδομένο τι θέλει: να διατηρήσει επ’ άπειρον την εξουσία της, να παραμείνουμε εμείς σκυφτοί και – γιατί όχι – να μας σύρει σε κανέναν πόλεμο, ώστε τα παιδιά μας, αφού πληρώσουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, να πεθάνουν στο χαράκωμα για το μεγαλείο κάποιου ιμπεριαλισμού.
Θα σταματήσουν μόνο με έναν τρόπο:
Αν χτίσουμε, μέσα από την ταξική σάρκα μας, εκείνη την οργανωμένη λαϊκή δύναμη που θα κοιτάξει στα μάτια την εξουσία και θα την κάνει να τρομάξει.
Θα σταματήσουν όταν αποφασίσουμε πως, ανάμεσα σε όλα τα άλλα πράγματα που μας τρώνε χρόνο και κόπο κάθε μέρα, το πιο σημαντικό είναι αυτό που θα μας βγάλει από τον λάκο, και πως είναι επείγον να βρούμε και χρόνο και κόπο και θάρρος για οργανωμένη αντίσταση.
Κάθε χρόνο, στη ΔΕΘ, η εκάστοτε κυβέρνηση απαγγέλλει το καλύτερο ποίημα που συνέθεσε κατά τη διάρκεια της χρονιάς:
Υποσχέσεις, καλοπιάσματα, χειραγώγηση.
Κάθε χρόνο, το ποίημα γίνεται όλο και μικρότερο, όλο και πιο ψεύτικο αλλά όλο και πιο πομπώδες.
Ο Ρουβίκωνας θα κατέβει οργανωμένα στη μεγάλη διαδήλωση της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη για να προτείνει στην κυβέρνηση πως τα ψίχουλα που θα υποσχεθεί, τη χειραγώγηση και την αλλοίωση της πραγματικότητας που θα επιχειρήσει, να τα βάλει εκεί που ξέρει.
Ο Ρουβίκωνας θα κατέβει και πάλι στον δρόμο για να βροντοφωνάξει την ανάγκη της οργανωμένης και μαχητικής λαϊκής αντίστασης.
Αντίστασης με σχέδιο, τόλμη, υπομονή, επιμονή και αφοσίωση.
Να βροντοφωνάξει πως πρέπει να πάρουμε τα πάντα στα χέρια μας — από την πολιτική και τις συλλογικές αποφάσεις έως τον πλούτο που παράγουμε.
Ο Ρουβίκωνας θα κατέβει στη διαδήλωση της ΔΕΘ για να προειδοποιήσει την εργατική τάξη, τους φτωχούς, τους άνεργους, τους περιθωριοποιημένους πως αν δεν ενωθούν για να πάρουν πίσω τα πάντα, άμεσα και χωρίς ανάθεση, τότε θα χάσουν τα πάντα.
Ακόμα κι αυτά που σήμερα νομίζουν ότι έχουν εξασφαλισμένα.
Όπως έχασαν αυτά που χθες θεωρούσαν εξασφαλισμένα.
Να προειδοποιήσει ότι καμιά ελπίδα δεν μπορεί να γεννηθεί, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει ούτε από καθεστωτικές συμπολιτεύσεις, ούτε από αντιπολιτεύσεις.
Πως όλα θα κριθούν στην αλληλεγγύη μεταξύ μας και στην επίθεση ενάντια σε όσους και όσα μας σκλαβώνουν.
Εμείς θα είμαστε όλοι και όλες εκεί.
Να είστε όλοι και όλες εκεί.
Ώστε μια μέρα κράτος και κεφάλαιο να μην μπορούν να είναι πουθενά.
Και να ζήσουμε — κι εμείς και τα παιδιά μας — τη ζωή που μας πρέπει.
Ρουβίκωνας
