Ζούμε σε μια συνθήκη πολλαπλών πολέμων. Μεγάλων πολέμων που (για την ώρα) τους παρακολουθούμε από μακρυά και μικρών πολέμων που τους βιώνουμε.
Γιατί το να μας παίρνουν τις γειτονιές, το να βλέπουμε τον τόπο ζωής μας να γίνεται χωράφι με τουρίστες, να βιώνουμε αυτόν τον ιδιότυπο εποικισμό του κεφαλαίου, είναι πολεμική πράξη, συγκεκριμένα είναι κατάκτηση. Με το κόστος ενοικίου ενός σπιτιού δύο δωματίων να είναι μεγαλύτερο από τον βασικό μισθό, εκτός από κατάκτηση είναι και ταξική κάθαρση. Οι φτωχοί εκδιώκονται κι ας πάνε όπου θέλουν.
Και την ώρα που συμβαίνει αυτό, έρχεται το κράτος, και μπλοκάρει τους δύο δημόσιους χώρους που ήταν προσβάσιμοι και έδιναν ανάσα στους κατοίκους που απέμειναν στα Εξάρχεια. Τον μοναδικό λόφο και τη μοναδική πλατεία.
Στον λόφο βάζει ΜΑΤ και στην πλατεία εργοτάξιο μετρό για δέκα τουλάχιστον χρόνια.
Ζουμε τη δυστοπία σύμπραξης κράτους και κεφαλαίου ενάντια στους κατοίκους και τους εργαζόμενους μιας γειτονιάς. Ασφαλώς και δεν ρώτησαν κανέναν αν θέλει ή αν του χρειάζεται, εκεί που ζει, έργο σαν το μετρό, ή αν θέλει την ιδιωτικοποίηση του Στρέφη. Τα κράτη δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις και οι μεγάλες εταιρείες δεν ανέχονται να εξαρτώνται τα εκτιμώμενα κέρδη τους από το τι θέλει το πόπολο. Ειδικά ένα πόπολο προορισμένο να εκδιωχθεί για να μεγαλώσουν οι εκτάσεις καλλιέργειας τουριστών.
Δεν είναι μόνο τα Εξάρχεια. Το Κουκάκι έχει ήδη καταστραφεί, το ίδιο γίνεται στην Κυψέλη, το Μεταξουργείο,τα Πετράλωνα. Η διαφορά στα Εξάρχεια είναι ότι η κυβέρνηση θέλει, χρησιμοποιώντας το πολιτικό κεφάλαιο αυτής της γειτονιάς, να κερδίσει και μερικές ακροδεξιές ψήφους πουλώντας καταστολή.
Γιαυτό, ενώ στις άλλες γειτονιές η δουλειά γίνεται στα σιωπηλά, στα Εξάρχεια γίνεται σόου.
Όχι όμως μόνο για αυτό. Τα Εξάρχεια είναι από αυτές τις γειτονιές που υπάρχουν αντιστάσεις. Αντιστάσεις που κερδίζουν νίκες.
Για άλλη μια φορά, το κράτος πίστεψε την προπαγάνδα του, υπερεκτίμησε τον εαυτό του και υποτίμησε δυνάμεις μέσα στο πόπολο.
Τα πάντα είναι μαχητά, έδαφος κατακτούν όσο τους το επιτρέπουμε. Το δείχνουν τα αποτελέσματα.
Ο πόλεμος ενάντια στις γειτονιές μας συνεχίζεται, και δεν είναι τα μόνα «εδάφη» που απειλούνται.
Και σε αυτό, και σε κάθε άλλο μέτωπο. Του συνολικού πολέμου στον οποίο βρισκόμαστε η αντίσταση είναι μόνοδρομος. Από τις γειτονιές μας θα φύγουν αυτοί, όχι εμείς.
Στεκόμαστε στο πλευρό όσων υπερασπίζουν τον τόπο τους.
Ρουβίκωνας