Ήρθε η ώρα για τον Παρθένη να καθίσει στο εδώλιο του πραγματικού δικαστηρίου, αυτού της κοινωνικής κατακραυγής.
Ήρθε η ώρα για τον Παρθένη να καθίσει στο εδώλιο του πραγματικού δικαστηρίου, αυτού της κοινωνικής κατακραυγής.
Βίντεο από την εκδήλωση του Ρουβίκωνα στο Σκοπευτήριο Καισαριανής – 4/7/2020
Ο Ρουβίκωνας και όλο το αναρχικό κίνημα στέκεται μαχητικά αλληλέγγυο σε κάθε αγωνιστή/τρια που διώκεται από το κράτος και τους ανθρώπους του.
Καθημερινά καταγγέλλεται το εργασιακό κάτεργο που βιώνουν οι διανομείς στον χώρο του επισιτισμού, έναν χώρο-συνώνυμο, ουσιαστικά, της ελληνικής οικονομίας. Οι εξαντλητικές συνθήκες εργασίας και η παντελής έλλειψη προστατευτικών μέσων, είναι μερικά μόνο παραδείγματα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας που ζει και βασιλεύει και σε αυτόν τον κλάδο, ο οποίος μετράει δεκάδες νεκρούς και τραυματίες στους δρόμους σε ετήσια βάση.
Αυτό που συμβαίνει, εδώ και μια δεκαετία, στο Παιδοκαρδιοχειρουργικό Κέντρο του νοσοκομείου «Αγία Σοφία» είναι απλό. Ενώ πρόκειται για το μοναδικό στο είδος του Κέντρο σε όλο το Ε.Σ.Υ., το κράτος ψάχνει τρόπο να το ξεφορτωθεί και να στέλνει όλη την κίνηση στο «Ωνάσειο», προφανώς στα πλαίσια συνηθισμένης διαπλοκής κράτους και κεφαλαίου στην Ελλάδα και παντού. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο. Και λόγω του ότι αφορά δημόσιες υπηρεσίες αλλά και λόγω της φύσης του ιατρικού αντικειμένου (παιδιά με καρδιοπάθειες) που προκαλεί κατακραυγή.
Ανθίζει στην Ελλάδα η ιδιότητα του αφεντικού που ειδικεύεται στην τέχνη του “μπράβου”, άλλωστε γιατί να πληρώνεις άλλους άμα μπορείς να κάνεις τη δουλειά μόνος σου; Η τακτική αυτή βρήκε εφαρμογή και στο ξενοδοχείο Parnis Palace Hotel Suites στις Αχαρνές, ιδιοκτησίας Καβαλλάρη (“γνωστού επιχειρηματία της περιοχής”, ως συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις), όπου εργαζόμενη ξυλοκοπήθηκε όταν αρνήθηκε να δουλέψει 16 ώρες την ημέρα.
Ο Χάρης Αμπράζης και ο Σωτήρης Αβδελίδης, συνήγοροι υπεράσπισης του Μανώλη Κούκουρα που μαζί με τον Αλέξανδρο Λουτσάι καταδικάστηκαν για τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη, παρέβησαν κάθε έννοια δεοντολογίας και καθήκοντος. Με το απύθμενο και προκλητικό θράσος τους, ουσιαστικά χρησιμοποίησαν το ίδιο σεξιστικό δηλητήριο που διάφοροι ξερνούσαν από την πρώτη στιγμή της εξαφάνισης της Ελένης Τοπαλούδη, πριν καν διαπιστωθεί ο βιασμός και η δολοφονία της, και που, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, είχε στόχο να αντιστρέψει τον ρόλο θύματος και θύτη και να μειώσει, να κανιβαλίσει, να σπιλώσει το θύμα.
Την Παρασκευή 10 Ιουλίου επισκεφτήκαμε τα γραφεία των καθηγητών, Παπασπύρου και Κάπρου, του κοσμήτορα, Κοζύρη και το εργαστήριο του ανεκδιήγητου Πολιτόπουλου. Να έχουν στο νου τους οι εκφραστές τέτοιων συμπεριφορών μέσα στις σχολές ότι θα μας έχουν απέναντι. Οποιοσδήποτε/-αδηποτε καθηγητής/-τρια επιτίθεται ή αποκλείει φοιτητή/-τρια της τάξης μας από εκπαιδευτικες διαδικασίες και διαδικασίες που συχνά επηρεάζουν τη μετέπειτα εργασιακή μας δύναμη (όπως είναι οι εξετάσεις) θα παίρνει την απάντησή του… Η παρέμβαση αυτή αποτελεί μια ελάχιστη κίνηση και το αν θα επιστρέψουμε εξαρτάται άμεσα από το αν θα μάθουμε για παρόμοια περιστατικά εκ νέου.
Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη. Καμιά ειρήνη με τους εχθρούς της κοινωνικής βάσης.
Παραδόθηκαν σήμερα το απόγευμα είδη πρώτης ανάγκης σε μωρομάνες προσφύγισσες που βρίσκονται στην Πλ. Βικτωρίας, αιχμάλωτες ενός συστήματος που τις θέλει αόρατες, παρατημένες και άστεγες σε πλατείες, στοιβαγμένες και φυλακισμένες σε “καμπ” – στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στηρίζουμε όσους/ες δε συμμορφώνονται, ούτε πειθαρχούν σε χουντικές τακτικές και καλούμε την κοινωνική βάση να σπάσει τη σιωπή.
Οι χούντες είναι για τις κρίσεις πράγματι. Αλλά οι εξεγέρσεις είναι για τις χούντες, ας μην το ξεχνάνε ποτέ αυτό οι χούντες.
Από τη μεριά μας ξεκαθαρίσουμε ότι «σηκώνουμε κάθε γάντι» που μας πετά η εξουσία. Τέτοιες κατασταλτικές απόπειρες τις περιμένουμε. Ξέραμε ότι αγώνας ενάντια στο ναρκεμπόριο και τις μαφίες θα προκαλούσε την οργή των αρχών. Είναι πολλά τα λεφτά και είναι και ακόμα περισσότερα τα πολιτικά διακυβεύματα στα Εξάρχεια. Ξέρουμε ότι όσοι αγωνίζονται σήμερα θα μπουν στο στόχαστρο, όχι μόνο για να ικανοποιηθούν οι επικοινωνιακές τρομολαγνείες της κυβέρνησης, αλλά και προληπτικά για τα όσα μας ετοιμάζει κράτος και κεφάλαιο το επόμενο διάστημα.