Για αυτό το έγκλημα, όπως και για ένα σωρό άλλα οι άμεσα συνένοχοι είναι πολλοί και έχουν όνομα και θεσμικές θέσεις: Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, Θ. Κουντούρης, ως ο άμεσος αυτουργός. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για την παροιμιώδη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις συνέπειες και την εν γένει αποτυχία της να αποσοβήσει τετοια γεγονότα εν τη γενέσει τους. Ο ανεκδιήγητος Κούλης με τα επικοινωνιακά ξεφτιλίκια του που μόνο σκοπό έχουν τη μικροπολιτική εκμετάλλευση ενός τέτοιου γεγονότος. Δεν περιμέναμε κατι καλύτερο, αλλά ας του πει κάποιος οτι το πόπολο δε θαμπώνεται απο χαζομάρες του τύπου “ποζάρω με το βαμβακάκι στο χέρι μπρόστα στον πρώην υπουργό εμπορικής ναυτιλίας που τραβάει σέλφι σε μια κατεστραμμένη παραλία”. Αυτογελοιοποιείστε και μας εξοργίζετε. Οι πάσης φύσης και βαθμού υπάλληλοι, λιμενικοί και πολιτικό προσωπικό, του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας που με την ολιγωρία και τη διαφθορά τους αφήνουν να διαιωνίζονται τέτοιες καταστάσεις. Για όλους τους παραπάνω λόγους βρεθήκαμε σήμερα εδώ, στο κτίριο του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας που στεγάζει την υπηρεσία που με τις πράξεις και τις παραλείψεις της ευθύνεται για την καταστροφή όσο και ο Κουντούρης. Θελήσαμε να τους συναντήσουμε από κοντά και να τους πούμε κατάμουτρα αυτο που δεν τολμάει να πει δημόσια σχεδόν κανείς. Οι ευθύνες τους είναι βαρύτατες και στα μάτια μας δεν είναι λιγότερο ένοχοι απο τα αφεντικά τους. Τους Κουντούρηδες, τους Λάτσηδες, τους Μελισσανίδηδες, τους Μαρινάκηδες, τους Αλαφούζους.
Συμβολαιογράφοι, δικαστικοί επιμελητές, κλειδαράδες που κόβουν λουκέτα, υπουργοί που υπογράφουν νόμους, βουλευτές που τους ψηφίζουν, όλοι τους είναι υπόλογοι. Δεν υπάρχει το “είναι η δουλειά μου” όταν πρόκειται για οικογένειες που πετιούνται στο δρόμο.
Παρακολουθούμε προσεκτικά τις κατασταλτικές κινήσεις αλλά ας μην έχουν καμιά αμφιβολία: όπως η αλληλεγγύη ανάμεσα σε εξουσίες δεν έχει σύνορα, το ίδιο δεν έχει σύνορα και η αλληλεγγύη αυτών που τις μάχονται. Στεκόμαστε στο πλευρό των Τούρκων συντρόφων μας, στο πλευρό των απεργών πείνας Νουριγιέ Γκιουλμέν και Σεμίχ Οζακτσά ως την τελική τους δικαίωση
Έχει περάσει καιρός από τον θάνατο της εργάτριας Ντανιέλας Πρελορέτζου. Τόσος καιρός που πολλοί πίστεψαν ότι επαρκεί για να ξεχαστεί το θέμα. Ατύχησαν.
Απέναντι στις διώξεις αγωνιστών, κανείς δεν μπορεί να στέκεται απαθής και αμέτοχος. Εμείς, έχοντας την σκέψη μας στην Nuriye, στον Semih και σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που θυσιάζουν τη ζωή και την ελευθερία τους με το όραμα ενός άλλου κόσμου επιτεθήκαμε στα γραφεία της Turkish Airlines.
Για πολλοστή φορά να πούμε ότι ο Ρουβίκωνας αναλαμβάνει πάντα, άμεσα, την ευθύνη των ενεργειών του, αυτό αν μη τι άλλο το έχουμε αποδείξει και στον πιο κακόπιστο. Για πολλοστή φορά να πούμε ότι ο Ρουβίκωνας είναι μέρος ενός ευρύτερου αντιεξουσιαστικού πολιτικού πεδίου στο οποίο, τις ίδιες αρχές άμεσης, αδιαμεσολάβητης δράσης με εμάς εφαρμόζουν πολλοί άλλοι πολιτικοί σχηματισμοί.
Ακόμα και αν δεν έχουμε έτοιμη τη συνταγή, οφείλουμε να χαράξουμε το μονοπάτι της αντίστασης. Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς αγώνα. Τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί. Από τις μικρές καθημερινές μάχες έως τον τιτάνιο αγώνα αλλαγής αυτού του σάπιου κόσμου και μετατροπής του σε μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης, χρειάζεται αέναος και συνεχής αγώνας.
Η υστερική αντίδραση κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι σε μια από τις πιο μετριοπαθείς και μη βίαιες δράσεις που έχει πραγματοποιήσει η ομάδα του Ρουβίκωνα αλλά και η απολογητική στάση της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε από τον υπουργό προστασίας του πολίτη, δεν...
Να μην έχει αμφιβολία κανείς. Χωρίς το κύμα αλληλεγγύης ο Θεοφίλου θα είχε ισόβια. Η Ηριάννα δεν θα είχε καμία ελπίδα. Κι αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στη μικροκλίμακα της καταστολής ισχύει για τα πάντα. Ό,τι δεν διεκδικούμε το χάνουμε. Όπου σιωπούμε θαβόμαστε στη σιωπή.
Σήμερα,ξημερώματα Πέμπτης 20 Ιουλίου, επιτεθήκαμε στο Δημαρχείο Ζωγράφου, επιστρέφοντας ένα μικρό μερίδιο από τη βία και την τρομοκρατία που άσκησαν στους εργαζόμενους η δήμαρχος, Τίνα Καφατσάκη – Βλάχου, ο αντιδήμαρχος καθαριότητας, Σταύρος Αρμπιλιάς και οι λοιποί «υπεύθυνοι».
Το κεφάλαιο έχει λόγο να έχει στα χέρια του άμεσα τις αποφάσεις γα την νομισματική πολιτική ή τον χρηματοπιστωτικό τομέα. Αυτό που αφορά εμάς είναι ποιος έχει τα μέσα παραγωγής και αν λαμβάνουμε εμείς ως κοινωνική βάση τις αποφάσεις ή όχι. Η ΤτΕ είναι ένα φρουραρχείο της ντόπιας και διεθνούς καπιταλιστικής τάξης και ως τέτοιο είναι εχθρικό έδαφος. Ένα ακόμα άβατο, πλάι στο άβατο της δημοκρατίας.
Τέτοια γεγονότα δεν είναι ατυχήματα και οι ευθύνες βαραίνουν συγκεκριμένα πρόσωπα. Κι ενώ ακόμα δε μάθαμε τίποτα για το βαρύτατο τραυματισμό του συμβασιούχου στο ΧΥΤΑ Μαυροράχης, καθώς για το θέμα αυτό επικρατεί μία εντυπωσιακή ομερτά, δεν ισχύει το ίδιο για το θάνατο της 62χρονης εργάτριας του δήμου Ζωγράφου. Εκεί ξέρουμε πολύ καλά ποιοι ευθύνονται και δεν είναι άλλοι από τη δήμαρχο Ζωγράφου, Τίνα Καφατσάκη – Βλάχου και τον αντιδήμαρχο καθαριότητας, Σταύρο Αρμπιλιά. Οι καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας λένε ότι η 62χρόνη ήταν επιφορτισμένη να δουλέψει 3 βάρδιες σε μιάμιση μέρα, ότι ήταν έξω στο δρόμο μαζεύοντας σκουπίδια στις 4 το μεσημέρι και ότι όταν την Παρασκευή ζήτησε να μη δουλέψει λόγω αδιαθεσίας, απειλήθηκε από τον επόπτη με πειθαρχικό λόγω “άνωθεν εντολών”. Έτσι βρεθήκαμε σήμερα εδώ, στο δημαρχείο Ζωγράφου, για να υπενθυμίσουμε στην Τίνα Καφατσάκη και στον Σταύρο Αρμπιλιά ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι του θανάτου της Ντανιέλας Πρελορέντζου και ότι τα κούφια λόγια τους και οι υποκριτικές τους ανακοινώσεις δεν πείθουν κανέναν.
Εχει όμως την αξία του αυτό το φύλλο συκής γιατί στους καιρούς κοινωνικής ξηρασίας που ζούμε επιβεβαιώνει μια ιστορική αλήθεια. Οι αγώνες έχουν αποτέλεσμα. Ακόμα και οι μικροί, μειοψηφικοί. Ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να φανταστεί τι είδους αποτελέσματα μπορεί να έχουν αγώνες μεγάλοι, μαχητικοί, που αγκαλιάζουν κοινωνικές πλειοψηφίες.
Γιατί μη γελιέστε. Η ΕΥΔΑΠ άρχισε ξαφνικά να κόβει νερο, άρχισε να συζητάει για αύξηση των τιμολογίων για να προετοιμάσει το έδαφος μεγαλύτερης κερδοφορίας και τους ιδιώτες στους οποίους πρόκειται να ξεπουληθεί. Όπως έγινε άλλωστε με τόσες ΔΕΚΟ.
Κάθε χρόνο, εκεί γύρω στον Μάρτη ξεκινά μια εσωτερική μετανάστευση αντίστοιχη αυτής των παλιών χτιστάδων που έφευγαν από τους τόπους για να κερδίσουν το ψωμί τους. Δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες, νέοι και νέες κατα κύριο λόγο, φεύγουν για «σαιζόν» στον τουρισμό.
Μετά απο μια μακρά διαδρομή δύσκολων αγώνων και πρωτόγνωρων προκλήσεων που αντιμετωπίστηκαν επίκαιρα στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο των Εξαρχείων, ο Ρουβίκωνας ανακοινώνει το τέλος της παρουσίας του στην “Συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων”.
Θα συνεχίσουμε να δίνουμε τις μάχες σε κάθε επίπεδο από τον δρόμο ως τις δικαστικές αίθουσες με σχέδιο, οργάνωση και τόλμη. Κι όσο για τους “Μένουμε Ευρώπη” το σημαντικό δεν είναι η αθώωση μας αλλά η καταδίκη στην ανυπαρξία των “κινημάτων της κατσαρόλας” από την κοινωνική βάση έως τώρα.
Μέσα στα πλαίσια των εις βάρος τους διακρίσεων, οι εργαζόμενες γυναίκες βιώνουν παρενοχλήσεις, εντός και εκτός των χώρων δουλειάς, ανισότητα στον καταμερισμό εργασίας, άνιση μεταχείριση σε αμοιβές, παροχές, ευκαιρίες και δικαιώματα. Φυσικά και δεν μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η ρητή απαγόρευση εγκυμοσύνης είναι ακόμα μία θεμελιακή διάσταση των έμφυλων διακρίσεων που γίνονται σε βάρος τους.
Τους κανόνες του παιχνιδιού, τους ξέρουμε.Όταν έχεις πολιτική δραστηριότητα που λίγο ως πολύ, εκθέτει το υπουργείο προστασίας του πολίτη και τις αρμόδιες υπηρεσίες του,τότε θα δεχτείς και τις συνέπειες .Και από τη στιγμή που δηλώνεις αναρχικός, δε σου ταιριάζει ούτε σου αναλογεί το κλαψούρισμα και η καταγγελία του ”κακού εχθρού που υπερβάλλει”.Αυτός είναι και ο λόγος που τριάμιση περίπου χρόνια, παρότι είναι δεκάδες τα περιστατικά που οι αρχές ασφαλείας ”υπερέβησαν τα εσκαμμένα” με μας, είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις που το δημοσιοποιήσαμε. Αλλά υπάρχει και μια λεπτή, κόκκινη γραμμή. Όταν βλέπεις ότι οι κινήσεις αυτές του αντιπάλου αρχίζουν και γίνονται ο κανόνας, τότε πρέπει να πάρεις τα μέτρα σου.
